شعر می‌گویم، پس هستم ...

و دوغ

این ماستکی‌ترین آب

که در کشاکش تلاطم

به قلب پارچ

می‌شود دوغ

و پارچ

و پارچه

            و ماست

و ماست

این سفتکی‌ترین شیر

به قلب قابلمه

به حرارت پتو

            می‌شود ماست

و قابلمه

و قابلم !

و شیر

و شیر

این صَفَکی‌ترین شُل

                        به قلب گاو

                                    به زور شیردوش

                                                می‌شود شیر

و گاو

            و من

                        و تو

و تو

خلکی‌ترین چل

به ذهن من

که نشستی

و خواندی این شعر را

و شعر

و کشک

و ماست

و دوغ

            و دوغ

            این ماستکی‌ترین آب

            . . .

پی نوشت:

۱- سلام

۲- شعر بود؟ تفسیرش با شما!

۳- لازم نیست

۴- دارم . . .

۵- خق باشید